EZGİLER

Elim dokunuyor yüreğime,

Gözümde yaş, içim titriyor.

Bir ağlıyor, bir gülüyorum,

Geçmişte uzunca bir seyahate çıkıyorum,

Yaşım altı bilemedin yedi, evde yangın çıkıyor, Kardeşimin sevgisi beni yakıyor…

eskiden gaz sobaları vardı , hala da vardır mutlaka, evin her tarafını ısıtmaz. Kalabalık bir akşam, hala, amca, dede, her zaman ki gibi yine bizdeler. Annem saatlerce uğraşmış kardeşimi ve beni yatırabilmek için ama nafile, illa biz de oturacağız diyoruz akşamın kör vakti, oysa ki Adile teyze çoktan bitirdi masallarını… kardeşimle ikimiz de aynı odada yatınca yaramazlık yapmaktan uyuyamıyoruz, sonunda annem kendi yataklarına beni, kardeşimi ise kendi odamıza yatırmaya karar verdi, bende üşütmüştüm biraz hastaydım sanki uzuuun yıllar oldu öyle anımsıyorum. Annem yatağın başına küçük bir elektrik sobası koymuştu, ısınayım diye. Dalıp gitmişim. Çıtırtılarla uyandım, bir baktım ateşler, alevler içindeyim, yatak tutuşmuş ve ben kalmışım ortasında, bağırıyorum, kimse duymuyor, on iki metre koridor var, sesim gitmiyor salona. Son bir güçle atladım yataktan, koşarak ulaştım salona , bağırıyorum sesim çıkmıyor, rüya gibi aynı, sonra yangın kelimesi çıktı ağzımdan, babam fişek gibi atladı, ardından tüm ev haklı.. yatak odası alevler içinde, kimse ne olduğunu anlayamadı yangını söndürene kadar.

Ortalık duruldu, gerildi, bir sessizlik, kardeşim geldi sonra babamın yanına, yarım yamalak bir şeyler anlatmaya çalıştı. Sonradan anladık ki, ben üşümeyeyim diye kardeşim Esra  elektrik sobasını yatağa iyice yaklaştırmış, yatakta oradan alev almış. Çocuk nereden bilsin olabilecekleri, beni sevgisi ile yakma ihtimalini…

Neyse ki o gün kimseye bir şey olmadan, uzun saçlarımın hafif tütsülenmesi ile bu yangın faciasını atlatmış olduk, ancak yaşantımızdan iki yangın daha geçecekti ilerleyen yıllarda.

*

Yine gaz sobası, hay Allah  gazı bitmiş, dedem geldi yakında bulunan dükkanımızdan ve sobaya gaz doldurdu gitti, on dakika geçti geçmedi hadi yakalım dedik ve yaktık…. O anda bütün parkeler alev almaya başladı, meğer bu gaz sobasının deposu delinmiş bir şekilde sızdırmış ve parkelere dağıtmış, kibriti çakınca da olan oldu… biz yine camlarda bas bas bağırıyoruz yangınnnn diye.. yine koşarak geldi bizimkiler, kimse yaralanmadan sadece parkelerin ve halının yanması ile bu badireyi de atlatmış olduk. O gün gaz sobası yaşantımızdan tamamen çıkarılmış oldu.

Ancak yaşantımızda bir yangın daha yaşanacaktı ilerleyen yıllarda , bunu kim bilebilirdi ki?!....

*

Bu sefer yıl 95 , artık büyümüşüz net hatırlıyoruz yaş on sekiz buçuk  annem ve kardeşlerim yaz tatili için Ankara’ya gittiler. Babam ve ben de evde kalıyoruz . Üniversite sonuçları açıklanacak diye tatile bile gitmemiştim. Babamla beraber annemlere sürpriz olması için evde ufak tefek tadilatlar ve değişiklikler yapıyoruz, avizeler değişti, mutfakta bir iki şey değişti, ve eskiden gaz ile çalışan bir termosifonumuz vardı, zaman zaman o da bize badireler atlattırmıştı , tüplü şofben ile değiştirmeye karar verdik, hem daha pratik hem de güvenli olacaktı. Daha da önemlisi anneme sürpriz olacaktı. Yeni şofben geldi, kuruldu, bir süre sonra tatil bitti, annemlerde geldiler Ankara’dan,  Edirne’yi kazandım ve okul hazırlıkları başladı, hatta okula başladım üzerinden de iki ay geçti, bu sefer de yaşantımızda ki son yangın faciası gerçekleşti, bu sefer gaz sobası değildi aktör, yangına karşı her türlü tedbiri aldığımızı sanan bizler yanılmıştık, bu sefer tüp den çıkan gaz bir şekilde sıkışıp patlamıştı evimizde, hepimiz evde olmamıza rağmen, o anda banyoda bulunan babam , tüm yangınlarımızın faturasını bir seferde ödemişti…

Tüm yangınlarımızın bilançosunu çıkardığımda şunu gördüm, hepsinin nedeni sevgi idi..  Kardeşim ben üşümeyim diye elektrik ocağını yaklaştırdı ve yandık, dedem biz üşümeyelim diye sobaya gaz koydu ve yandık, babam bizler rahat edelim diye şofbeni değiştirdi ve ……

Ama sevgi yine de çok güzel bir şey, her ne olursa olsun, insanın içini ısıtıyorrr!!!!!!!