EZGİLER

Arkadaşlarla oturmuş muhabbet ediyorduk geçmişten gelecekten vesaire.  Yaşamın ilk 30 yılını devirmiş bir yaş grubu olarak okullarımızı bitirmiş, iş hayatına başlamış hatta bir çoğumuz evlenmiştik bile. Sıra gelmişti “çoluk çocuk yok mu?” sorusunun cevabını vermeye.

 Okul bitince dertler biter sanırdık, ne de olsa pazartesi günü hafta başı olmayacaktı sanki, hani okul yok ya. Sınav sanki sadece okul hayatında varmış gibi bir daha sınav yüzü görmeyeceğimizi sanırdık, e boşuna dememişler “kuyudaki kurbağanın dünyası gözü ile görebildiği yer kadardır” diye. İş hayatına başladık hasbelkader bir şekilde bir yerlerde ama istediğimiz ama rast gelen, bir de baktık ki hafta başı denen kavram meğer okul zamanında ne kadar keyifliymiş, meğer göz doktoru randevumuzdan daha önemli, patrona verilecek haftalık rapor varmış. Oysa ödevimi yapmasam, elektrik kesintisi bahanesi beni ne de güzel kurtarırdı.

Neyse sızlanmamak lazım yinede, dışarıda boş gezen kayıtlı on milyon işsizden biri değilim en azından, diyerek devam ediyoruz serüvenimize. e yaş geldi, artık konu komşu bilmem kimin oğlunun meziyetlerinden bahsetmeye başlamışsa annemizin yanında, biliriz ki evlilik zamanı gelmiş. Toplum baskısı yine devrede, aşık olup evlendiysen ne şanslısın, evde kalma korkusu ile yaşayan bir gruptan sıyrılmış oluyorsun hemencecik. Keşke bununla bitse, daha evleneli üç ay dolmamış, başlarlar “e bebek yok mu bebek?!” . Ne zaman bir bebek yapacaksın, kurtulacaksın sanma! İkinciyi sorarlar! “E buna kardeş lazım yalnız olmaz” diye.

Sana ne be kardeşim, eşim, dostum, anam, babam, sana ne? Aile planlamacım sen misin? Bırakında biraz kendimiz olalım , kendi hayatımızı yaşayalım, sonrası nasıl olsa gelecek, neyin acelesi bu?

Evleneli tamı tamına 20 ekimde 17 ay olacak, bu soruların tamamına kaç defa maruz kaldım bilemezsiniz. İnsan tereddüt e düşüyor “acaba bende mi bir sorun var” diye. Eşim ve ben gezmeye bir hayli meraklıyız malumunuz, iki gün arka arkaya tatil fırsatı  denk gelmeye görsün mutlaka bir plan yapılır bizde, kuzenlerin dilindeyim bundan sebep çocuk yapmıyorum diye. Ama ahtım olsun, bir gün bir çocuğum olursa onu takıp sırtıma yine de gezeceğim bilesiniz kuzennn..

Neyse efem, sonunda kuzenlerim, civarda ki arkadaşlarım sağolsunlar,  beynime işlemeyi başardılar, konu ile ilgili hamilelik sürecinden başlayın da okul çağına gelene dek her türlü konuda ön bilgiler vererek ufak ufak çocuk fikrini hücrelerime yerleştirebildiler.

Aman efendim, keşke de öğrenmeseymişim. Neymiş efendim, doğumdan önce sağlık sigortası yaptırmalıymışım ki malum zaman geldiğinde cebimden para çıkmasın mış. Ama onunda kuralları var, mesela bugün çocuk yapmaya karar verdin diyelim, olmazzzz.. sigorta şirketin diyor ki –sigorta poliçenin başladığı tarihten sonraki ilk beş ay içerisinde hamile kalamazsın, kalırsan şirket masrafları karşılamaz, öbür şirkete dönüyorsun bu süre oniki aya çıkıyor, iki defa poliçe yenilettiriyorlar sana, sonra diyelim ki erken doğum yaptın, olmazzz…. Onunda kuralları var, bi hesap yaptım en ucuz sigorta şirketi ikibin ytl den iki yıllık poliçe ile dörtbinytl ye maloluyor, ıvır zıvır masraflar vs bizim çocuk daha dünyaya gelirken bize beş-altı bin ytl ye malolacak, e doğarken IMF ye olan borcu da var. Çocuğu bu yaşta bunalıma sokmaya gerek var mı? Gelde bu ülkeye çocuk yap.

Merak ediyorum ana babalarımız bizleri dünyaya getirirken tüm bunların yüzde kaçını hesap yaparak karar verdiler?!

Büyük şehirlerde yaşayan bizler paronayak olduk paronayak!!  hiçbir işimizi normal insanlar gibi yapamaz olduk. Araba alırız, ya çalınırsa diye servet öder kasko yaparız, ya hırsız girerse eve diye eşya sigortası yaparız, doğum yapacağız diye bir yıl çocuk yapmamayı göze alarak sağlık sigortası yaparız, Çantamız kapkaç a maruz kalırsa diye kredi kartlarımızı, deprem olacak diye evimizi….. Bir hesap yaptım , geçen ay sadece sigorta şirketine ödediğim para 441 ytl!!!

Ne zaman bitecek bu saçmalıklar….sıkıldım artık İstanbul’da yaşıyor olmaktan. Tanıdığınız bir şirket var mı RUHUMU SİGORTALAYACAK!!!!