BAHAR SARHOŞLUĞU...
Baharın sarhoşluğunda , kendimi kaybettim yokluğunda.
Bir papatya kadar duru ve mavi sular kadar engin iç huzurum.
Aradığımı buldum.
Dağların ardını dolaştım, tepeler tırmandım, nehirler aştım.
Sevilmeyeni sevdim, öpülmeyeni öptüm, ağlanmayana ağladım.
Bende bir başka ben yarattım.
Sıyrıldım kalın kışlık kabuğumdan,
Kalın giysileri üzerimden attım, toprağa yalınayak bastım.
Güneşi göğsüme aldım, yenilmeyeni tattım, içilmeyeni içtim.
Gidilmeyene gittim. Döndüm dolaştım ve sana geldim.
Demek ki dünya yuvarlak sevdiğim….
Aslı Kafkas Işıldar
08/04/2008
0 yorum yazılmıştır