EZGÝLER

Hayatýn duyarsýzlýðýndan ve büyük þehrin selamsýzlýðýndan sýkýldým…

Alýp baþýmý  gitmek istiyorum, adresi belli olmayan bir yolculuða doðru…

Karþýma ne çýkacaðýný bilmeden…

Kalacak yeri daha önceden organize etmeden...

Bir bavul, bir ceket bir de rahat botlarýmý giymek..  gitmek….

Bir koþu terminale gitmek ve önüme çýkan ilk otobüse atlamak istiyorum nereye gittiðini sormadan…  Güzergahý, hareketten sonra muavinden öðrenmek, mola yerlerinde sýcak bir tas çorba ve ekmek arasý köfte yemek, üþüyen ellerimi bacaklarýmýn arasýnda ýsýtmak ve boþta kalan elim ile bir mizah dergisini okumak istiyorum. Radyoda Orhan baba… Camlarda yaðmur damlalarý ve buhar olsun…. baþým cama dayansýn, hayallere dalýnsýn ve istemsizce dudaklarým mýrýldansýn.  Uzuunca  bir yol alayým, yol boyunca hep acýkayým, oksijen gitgide temiz olsun, ciðerlerime taze hava dolsun… Muavin sabahýn dördünde baðýrsýn, “çaylar þirketteen” desin. Yolda bir köy kadýný gözleme yapsýn, bir patatesli birde peynirlisinden alayým, oturup bedava çay ile kahvaltý yapayým. Yol gitgide kýsalsýn, yolun sonu küçük bir kasaba olsun, kalacak misafirhanesi olsun, yer döþeði yün yorganý, kekik kokan tarlalarý, tereyaðýnda piþmiþ taze yumurtasý ve ev ekmeði olsun. Karþýlýksýz bir bardak sýcak süt verenim olsun… Bu sütü içeyim, iliklerim ýsýnsýn… Atayým kendimi toprak yola… Bir traktör geçsin yoldan, el atayým dursun… Traktörün römorku birden bire sevdiðim tüm insanlarla dolsun. Gýrgýr olsun, þamata olsun… Traktörün motoru bir mýsýr tarlasýnda dursun. Atalým mangalý tarlaya, süt mýsýrlarý toplayýp közleyelim. Mangalda aðýr aðýr demlenen bir çay olsun. Bardaklar kocaman kocaman olsun… Hafiften Hasan aða bir türkü tuttursun, yanýk ve çatal sesi tarlada dolaþsýn dursun…  Hasan aðanýn çocuklarý top koþtursun.

Ayþe gelin çay ikram etsin koca koca bardaklarda... Fatma nine köyün en eski hikayesini anlatsýn, gerçek mi efsane mi belli olmayan... Kimi hayretle kimi neþe ile dinleyelim. Derken yaðmur çiselemeye baþlasýn yavaþ yavaþ... Göðü kocaman yedi renkli  gökkuþaðý kaplasýn... Bir ucu öte daðýn ardýnda bir ucu beri daðýn eteðinde olsun... Hayranlýkla izleyelim, “hey Allah’ýn iþi” diyelim... Toprak kokusu sarsýn etrafý.. Deriin derin nefes alalým... Öte daða doðru sarma bir sigara yakalým... Tütün parçalarý dudaklarýma yapýþsýn... Gülelim.... Kekik kokan tarlalarýn, taze ýslanmýþ topraðýn kokusu sinüslerimizi doldursun...                   Derken saatler geçsin.....

Hasan aða, ahaliye seslensin... “Haydin gidiyoz” desin...  Traktöre kim önce binecek diye yarýþalým. Dönüþ yolu batýya baksýn... Güneþ öte daðýn ardýnda ve kýzýl olsun... Dudaklarýmda tiz bir ýslýk, gönlümde sevdiðim, aklýmda akþama bahçede çevireceðimiz kuzu olsun... 

Hemencecik dönelim, kocaman bir ateþ yakalým... Hasan aða, baðlamasýnýn  tellerini okþasýn. Fatma nine ateþe odun atsýn, ben çoban salatasý yapayým, Ayþe gelin sofrayý kurarken, kuzu ateþte piþedursun... Ateþi gören eþ dost bahçeye dolsun... muhabbet olsun...

.....

Sabah bir horoz penceremde ötsün.... Yorgana sarýlýp onu dinleyeyim... Güç bela yataktan kalkayým... Avluda ki çeþmede yüzümü yýkayayým. Eþortmanlarýmý giyip pýnarbaþýna doðru biraz koþayým... Köylünün biri ahýrda inek saðýyor olsun, önünde yarým kova süt dursun...  Selamlaþalým...  Köyde bir tur atayým... Çoban köpekleri havlasýn... Eve döneyim kahvaltý hazýr olsun... Tereyaðýnda piþmiþ taze yumurta ve köy ekmeði yine olsun... Yanýnda bahçe domatesi ve sivri biber, e  bide iyi demlenmiþ çay olsun... Fatma nine, dünden kalan ateþi tazelemiþ, üzerine bir kazan koymuþ, çedeneli hedik yapýyor olsun. Sabýrsýzlýkla bekleyelim, piþince avuç avuç yiyelim...  Öðlene doðru Hasan aða el etsin, “tarlaya gidiyom, gelen var mý” desin... Önce binmek için koþuþalým traktöre... Kýsa bir yolculuk olsun, yolun sonu tarlada dursun... Ýleride bir yýðýn saman, samanlarýn üzerinde iki katýr ile bir döðen dursun... Döðenin üzerine çýkalým, arpa ile samaný birbirinden ayýrmaya baþlayalým... Güneþ samanlara vursun, heryer sapsarý olsun... Güneþ tepemizde durmaya baþladýðýnda Ayþe gelin soðuk ayran ve gözleme getirmiþ olsun.. Yiyelim, içelim, döðen sürelim, günü bitirelim eve dönelim... Böyle böyle  bir kaç gün geçsin, köy kokusu elbiselerime sinsin, ayrýlýk saati gelsin...

 Sular dökülsün... Mendiller sallansýn... Vedalar edilsin... Hayýrlar dilensin... Helalleþilsin.......

Dostluklar gönlümde, hatýralar aklýmda, Ayþe gelinin eþarbý boynumda fular,  volkmenim küçük mehmet te oyuncak olsun...

......

Ýlk otobüse atlayayým yine... Yine nereye gittiðini sormayayým... Bir baþka bilinmeyene doðru baþlayan kilometrelere, radyoda çalmaya baþlayan Erkin baba eþlik etsin...  “inan ki, senden baþka, senden baþka, senden baþka  kimse yok içimde....”

........

Aslý Kafkas Iþýldar

"Küçük bir fasulye bu, pamukta nasýl büyür" dedi çocuk,

Bilmezsin sen!  sevgiler de pamuk da büyür aslen.

Kurutmaman gerek öncelikle hiç unutma,

Ama çok da ýslatmamalýsýn sonra,

Çok sýcakta býrakma , köklerini fazla sýkma.

Göreceksin haftaya fasulyen sýrýkta.

Günler, aylar, yýllar geçer..

Nice fasulyeler büyür sevgiler gibi…

Nice çocuklar büyür fasulyeler gibi…

Nice sevgiler büyür çocuklar gibi…

Biz hep biliriz sevgiler emek ister,

Canlýnýn biyolojisinden gelir emek ve sevgi….

Bende seni içimde büyüttüm pamuða ektiðim fasulye gibi.

Aslý Kafkas Iþýldar

Baharýn sarhoþluðunda , kendimi kaybettim yokluðunda.

Bir papatya kadar duru ve mavi sular kadar engin iç huzurum.

Aradýðýmý buldum.

Daðlarýn ardýný dolaþtým, tepeler týrmandým, nehirler aþtým.

Sevilmeyeni sevdim, öpülmeyeni öptüm, aðlanmayana aðladým.

Bende bir baþka ben yarattým.

Sýyrýldým kalýn kýþlýk kabuðumdan,

Kalýn giysileri üzerimden attým, topraða yalýnayak bastým.

Güneþi göðsüme aldým, yenilmeyeni tattým, içilmeyeni içtim.

Gidilmeyene gittim. Döndüm dolaþtým ve sana geldim.

Demek ki dünya yuvarlak sevdiðim….

Aslý Kafkas Iþýldar

08/04/2008

Uzun zaman aradan sonra böyle bir günde tekrar satýrlarda olmak çok güzel...

Yaþantýmýzda bizi biz yapan tüm sevdiklerimizin, eskiden sevdiklerimiz ve artýk bizim için bir þey ifade etmeyen sevgilerin, þu an hala devam eden ve bir ömür sürmesini dilediðimiz sevgilerin bir günü deðil her günü mutlu olsun, kutlu olsun dileklerimle....

bir gün deðil ... bir ömür......

pompalanmýþ sevgililer günü çýlgýnlýðý deðil, gerçek bir sýcaklýk olsun bu akþam evinizde... kalbinizde.... düþüncelerinizde....

sevgilerimle...

Elim dokunuyor yüreðime,

Gözümde yaþ, içim titriyor.

Bir aðlýyor, bir gülüyorum,

Geçmiþte uzunca bir seyahate çýkýyorum,

Yaþým altý bilemedin yedi, evde yangýn çýkýyor, Kardeþimin sevgisi beni yakýyor…

eskiden gaz sobalarý vardý , hala da vardýr mutlaka, evin her tarafýný ýsýtmaz. Kalabalýk bir akþam, hala, amca, dede, her zaman ki gibi yine bizdeler. Annem saatlerce uðraþmýþ kardeþimi ve beni yatýrabilmek için ama nafile, illa biz de oturacaðýz diyoruz akþamýn kör vakti, oysa ki Adile teyze çoktan bitirdi masallarýný… kardeþimle ikimiz de ayný odada yatýnca yaramazlýk yapmaktan uyuyamýyoruz, sonunda annem kendi yataklarýna beni, kardeþimi ise kendi odamýza yatýrmaya karar verdi, bende üþütmüþtüm biraz hastaydým sanki uzuuun yýllar oldu öyle anýmsýyorum. Annem yataðýn baþýna küçük bir elektrik sobasý koymuþtu, ýsýnayým diye. Dalýp gitmiþim. Çýtýrtýlarla uyandým, bir baktým ateþler, alevler içindeyim, yatak tutuþmuþ ve ben kalmýþým ortasýnda, baðýrýyorum, kimse duymuyor, on iki metre koridor var, sesim gitmiyor salona. Son bir güçle atladým yataktan, koþarak ulaþtým salona , baðýrýyorum sesim çýkmýyor, rüya gibi ayný, sonra yangýn kelimesi çýktý aðzýmdan, babam fiþek gibi atladý, ardýndan tüm ev haklý.. yatak odasý alevler içinde, kimse ne olduðunu anlayamadý yangýný söndürene kadar.

Ortalýk duruldu, gerildi, bir sessizlik, kardeþim geldi sonra babamýn yanýna, yarým yamalak bir þeyler anlatmaya çalýþtý. Sonradan anladýk ki, ben üþümeyeyim diye kardeþim Esra  elektrik sobasýný yataða iyice yaklaþtýrmýþ, yatakta oradan alev almýþ. Çocuk nereden bilsin olabilecekleri, beni sevgisi ile yakma ihtimalini…

Neyse ki o gün kimseye bir þey olmadan, uzun saçlarýmýn hafif tütsülenmesi ile bu yangýn faciasýný atlatmýþ olduk, ancak yaþantýmýzdan iki yangýn daha geçecekti ilerleyen yýllarda.

*

Yine gaz sobasý, hay Allah  gazý bitmiþ, dedem geldi yakýnda bulunan dükkanýmýzdan ve sobaya gaz doldurdu gitti, on dakika geçti geçmedi hadi yakalým dedik ve yaktýk…. O anda bütün parkeler alev almaya baþladý, meðer bu gaz sobasýnýn deposu delinmiþ bir þekilde sýzdýrmýþ ve parkelere daðýtmýþ, kibriti çakýnca da olan oldu… biz yine camlarda bas bas baðýrýyoruz yangýnnnn diye.. yine koþarak geldi bizimkiler, kimse yaralanmadan sadece parkelerin ve halýnýn yanmasý ile bu badireyi de atlatmýþ olduk. O gün gaz sobasý yaþantýmýzdan tamamen çýkarýlmýþ oldu.

Ancak yaþantýmýzda bir yangýn daha yaþanacaktý ilerleyen yýllarda , bunu kim bilebilirdi ki?!....

*

Bu sefer yýl 95 , artýk büyümüþüz net hatýrlýyoruz yaþ on sekiz buçuk  annem ve kardeþlerim yaz tatili için Ankara’ya gittiler. Babam ve ben de evde kalýyoruz . Üniversite sonuçlarý açýklanacak diye tatile bile gitmemiþtim. Babamla beraber annemlere sürpriz olmasý için evde ufak tefek tadilatlar ve deðiþiklikler yapýyoruz, avizeler deðiþti, mutfakta bir iki þey deðiþti, ve eskiden gaz ile çalýþan bir termosifonumuz vardý, zaman zaman o da bize badireler atlattýrmýþtý , tüplü þofben ile deðiþtirmeye karar verdik, hem daha pratik hem de güvenli olacaktý. Daha da önemlisi anneme sürpriz olacaktý. Yeni þofben geldi, kuruldu, bir süre sonra tatil bitti, annemlerde geldiler Ankara’dan,  Edirne’yi kazandým ve okul hazýrlýklarý baþladý, hatta okula baþladým üzerinden de iki ay geçti, bu sefer de yaþantýmýzda ki son yangýn faciasý gerçekleþti, bu sefer gaz sobasý deðildi aktör, yangýna karþý her türlü tedbiri aldýðýmýzý sanan bizler yanýlmýþtýk, bu sefer tüp den çýkan gaz bir þekilde sýkýþýp patlamýþtý evimizde, hepimiz evde olmamýza raðmen, o anda banyoda bulunan babam , tüm yangýnlarýmýzýn faturasýný bir seferde ödemiþti…

Tüm yangýnlarýmýzýn bilançosunu çýkardýðýmda þunu gördüm, hepsinin nedeni sevgi idi..  Kardeþim ben üþümeyim diye elektrik ocaðýný yaklaþtýrdý ve yandýk, dedem biz üþümeyelim diye sobaya gaz koydu ve yandýk, babam bizler rahat edelim diye þofbeni deðiþtirdi ve ……

Ama sevgi yine de çok güzel bir þey, her ne olursa olsun, insanýn içini ýsýtýyorrr!!!!!!!

Çok sevdiðim bir Atasözü vardýr “anýlar yaþlanmýþ dimaðlarýn koltuk deðnekleridir” der. Kim ola ki geçmiþi anmaktan mutlu olmasýn, yüzünde bir tebessüm oluþmasýn. Sanmýyorum! Gelecek her ne kadar bizi cezbetse de merakla onu beklesek de, geçmiþin tadý her daim farklýdýr. Bir çok sevdiðimiz insan, bize ait olan bizi biz yapan, hamurumuzu karan her þey geçmiþtedir. Öyle sanýyorum ki geçmiþi unutulmaz kýlan da bu duygu.

Birkaç gündür çok keyifsizim, dedemin kýsa bir süredir hissettiði rahatsýzlýðý sebebi ile yapýlan tetkikler sonucunda, doktoru, fazla ömrü kalmadýðýný söyleyince ailece yýkýldýk. Dedem seksen yedi yaþýndadýr, Atatürk ü görmüþ adamdýr, ki ben ona son günlerde bu cümleyi bolca söylüyorum –hadi dedeee, sen Atatürk ü görmüþ adamsýn sana biþey olmaz- diye.. gülüp geçiyor tabii, baþlýyor Atatürk ile nasýl rastlaþtýðýný anlatmaya….

Dedemin hastalýðý ile ilgili üzücü haberi aldýktan sonra, geçmiþi iyice sorgulamaya baþladým. Eski kuþaðýn bir bir tükendiðini, bizi biz yapan, Cumhuriyet çocuklarýnýn, ömrünü tamamlayýp sonsuza intikal ettiklerine þahit olmak... Aydýn insanlarý , milli mücadele coþkusuna, kuvai milliye ruhuna sahip olan insanlarý kaybetmek, toplum olarak özellikle içerisinde bulunduðumuz dönemlerde inanýlmaz büyük kayýplar olarak acý veriyor bana.

Yetmiþyedi doðumlu biri olarak, ülkemizin vatansever , bilinçli ve aydýn kuþaklarýnýn yavaþ yavaþ tüketilip asimile edilip yozlaþtýrýlmaya baþlandýðý, metalaþtýrýldýðý, dünyadan bi haber býrakýldýðý, sadece kendine dönük bencil bir yaþam alanýna itilmeye baþlandýðý seksenli yýllara geldi çocukluðum. Bizler seksen sonrasý doðan kuþaða göre çok daha þanslýydýk, ucundan kýyýsýndan bir þeyler yaþadýk, belki ruhumuza bir þeyler kattý yetmiþsekiz kuþaðýnda ebeveynlerimizin olmasý. Þimdiden sonrasý o kadar uzak ki bana, benim çocukluðuma, ve benden önceki çocukluk yýllarýna… nasýl bu kadar tüketilebildik inanamýyorum.

68 ve 78 kuþaðýna hayraným bundan sebep, doðru ya da yanlýþ, amaçlarý vardý , amaçlarý uðrunda elbette kaybedecek þeyleri de vardý, ama kaybetme korkusunu hiçbir zaman düþünmediler. Her kayýp, aslýnda daha büyük bir kazanç getirecekti, direniþ sonuç verseydi belki de þimdiki gibi çoook uzak ülkelerin iki dudaðýna bakmayacaktýk. Oysa þimdi bakýyorum insanlara ki buna ben de dahilim , öyle bir sistem içerisine yerleþtirilmiþiz ki, baþýmýzý kaldýrmaya korkar olmuþuz, kredi borçlarýmýz, iþimizden olma endiþesi, dolayýsý ile gelecek endiþesi vs vs…. daha bir çok neden var. Ne zaman okul sýralarýnda fikrimizi söylemeye çalýþsak, hep ters laf iþitmiþizdir. Dilediðimiz gibi konuþabildiðimiz arenamýz her zaman evimiz oldu ki bunu yaþayamayanlar da vardýr mutlaka. Azarlana azarlana susturulduk, kendimizi, haklarýmýzý savunmayý unuttuk. Koyun gibi bir millet olduk.  Þimdi bende düþünüyorum, bir çocuðum olsa diyorum, ona özgürlüðü öðretsem ilk olarak, acaba bu öðreti onun özgürlüðünü elinden alýr mý?

Ýþte tüm bunlardan sebep her kayýp bana acý veriyor, bildiðim, tanýdýðým aydýn insanlar, ülkemin muhafýzlarý , korunaklarýmýz, bir bir yitip gidiyor. Geriye kalan bizler onlarýn yerini tutabilecek miyiz? Ve sizler 68 liler ve 78 liler, biliyorum çok yorgunsunuz, yýprandýnýz, kiminizin þimdi teknesi var ve balýktasýnýz, kiminiz ise çoktan býrakmýþ aktif siyaseti , çarka karýþmýþ ve artýk kaybedecek çok þeyi var, kimileriniz ise küskün…

Biliyorum ki zamanla her biriniz, birer birer yitip gideceksiniz, ardýnýzda kim bilir neler býrakarak ve korkarým ki bizler de, kazançlarýmýzý kaybetme korkusu ile var olan düzen içerisinde yaþayýp gideceðiz… belki bizim çocuklarýmýz da öyle… þimdi biz, milli mücadele de þehit olmuþ atalarýmýzýn torunlarý olmakla övünecek miyiz bir de utanmadan!! Yoksa AB ye üye olabilmek uðruna karatahtanýn üzerinde ki Atamýzýn resmini indiriverecek miyiz, haysiyetsizliðin son perdesi olarak!!

Aslý Kafkas Iþýldar  06/12/2007

Arkadaþlarýmla koþuþuyorduk yine her öðlen yemeðinde olduðu gibi, zaman nasýl da çabuk geçiyor dedik, bak yine Cuma geldi, geçen Cuma öðle yemeðinde ciðer vardý, sanki dün yemiþiz gibi hissettik.  Ve konu konuyu açtý…

Günlerin ne büyük bir hýzla ilerlediðini izlediðim dizilerden anlýyorum, bir dizi biterken ve heyecanlý bir yerde kalmýþsa “ooff nasýl geçecek þimdi bir hafta” diyorum, hoop bir de bakmýþým ki beklenen hafta gelmiþ ve ben televizyon baþýndayým. Pazartesi günleri yayýnlanan bir dizide oðluna kavuþamayan babanýn dramýna þahitlik ederken, Salý günü yayýnlanan diðer dizide de simsiyah! bir gece için ödenen rakamýn ve kiþilerin üzerinde hala devam eden buhranýn etkilerini izliyor ve o muhteþem Ýstanbul manzaralarýna dalýp gidiyorum, Çarþamba günleri ise, çýnar gibi bir ailenin nasýl büyük þehir keþmekeþinde eriyip deðerlerini kaybettiðine tanýk oluyor, içim sýzlasa da bir sonraki hafta acaba baþlarýna ne gelecek diye merakýmdan yine televizyonun baþýna geçiyorum, Perþembe günleri nadas! Henüz dikkatimi çeken bir dizi olmadý, cumalarý ise önce sevimli dünürleri izliyor haftanýn stresini atýyorum sonrada seksenli yýllara dönüp çocukluðumu anýmsýyorum… Þayet sizlerde benim gibi son zamanlarda televizyon baþýna çakýlmýþ vaziyette yaþýyorsanýz bahsettiðim tüm dizilerin adlarýný da ezbere biliyorsunuzdur.

Gündüz iþ yerinde bilgisayar baþýnda, akþam ise televizyon baþýnda harcadýðým zamanlar, merak ediyorum acaba ne zaman radyasyon etkisinin bedenimde yarattýðý arýzalarla bana geri dönecek!  Bir de þu açýdan bakýyorum, Salý günleri yayýnlanan dizide enfes Ýstanbul manzaralarýný hayran hayran izlerken, dizide adý geçen kiþilerin boðaz kenarýnda yürümesini izlemeyi , gerçekten boðaz kenarýna inerek yürümeye tercih ediyorum. Demek ki ortada sakat ve kronikleþmiþ bir durum söz konusu.  Baþkalarýnýn aþk yaþantýsýnýn ertesi gün öðle yemeðinde konu olmasý, “acaba iliþkilerinin ne olacaðý” ile ilgili olarak gerçekten bir tanýdýðýmýzýn baþýna bir þey gelmiþ de onun hayatýnýn kritiðini yapýyor muþuz edasý ile dillendirilmesi tuhaf gelmiyor mu? Evet geliyor ve yine de yapýyoruz.!

Yaz tatilinde bir hayli kitap okudum , yaz tatili diyorum yanlýþ anlamayýn öðrenci deðilim ancak diziler sezon tatiline girdiði için bir hayli tatil yapmýþ oldum, sosyal kimliðimi geri kazandým, eþimle beraber boðaz kenarýnda çimenlerin üzerinde akþam yemeði yedik, dizilerden bana kalan zamanda çeþit çeþit kitaplar okudum. Bilgim görgüm arttý mý tartýþýlýr! Ama nefes aldýðým bir gerçek, silkelendim, kendime geldim, sanki çerçevesinin dýþýna fýrlayývermiþ bir resim gibi, hapsolmuþ olduðum çerçeveyi gördüm ve kendimi oraya sýkýþtýrmýþ olmaktan duyduðum rahatsýzlýk ile yeni sezonda bir daha dizilere takýlmayacaðýmý kendime söyledim. Ne mi yapacaktým? Spor! Baþta olmak üzere  eskiye göre hantallaþan vücudumu eskiden bana ait olan haline geri dönderecektim, kim bilir bu belki beni  simsiyah gecenin ardýndan, sonlarýnýn ne olacaðýný düþünürken barýþýveren iki sevgilinin baþýna gelenlerden daha mutlu edecekti. Kitap!okuyacaktým, týpký yaz tatilde olduðu gibi. Ya da sosyal çevreme, bir Cuma iþ çýkýþýnda “haydi hoppa bugün cumaaa” diye koþarak kavuþacaktým. Ama hiçbiri olmadý, hala iþ çýkýþý eve gidiyor kim eve erken gittiyse yemeði yapýyor, yemek yendikten sonra günün yorgunluðunun rehaveti üzerimize çöküp hele bir de çay demlenmiþse ayaklarýmý pufa uzattýktan sonra, karþýmda ki o koca ekranda bana ait olmayan ikinci yaþantým baþlýyor.  Sanal da olsa, ata biniyor, boðazda tekne gezintisi  yapýyor,  koþuyor, aðlýyor, aþýk olup ayrýlýyor, yeni dünyalar keþfediyor, yüzüyor, aldatýyor, aldanýyor, arkadaþlarýmla piknik yapýyor, kýsacasý yaþamaya devam ediyor, saat onbir civarýnda da televizyonun düðmesine basýp , sabah yeni bir güne baþlamanýn ve baþýma geleceklerin heyecaný ile yastýða baþýmý koyuyorum.

Evet, tüm bunlar sizlere tanýdýk geldi mi acaba? Henüz hiçbir þey için geç deðil. Kýralým þu zincirlerimizi ve öðle yemeklerinde onun bunun hayatýný konuþuyor olmayalým, akþam yapacak olduðumuz etkinliði planlayalým.

Yine bir dizide þöyle bir cümle geçmiþti “adam özgür, sizler gibi evinin duvarýna, arkasýnda bir orman olan göl resmini koymuyor, adam karavanýný bir gölün kenarýna çekmiþ , oradan göl ve ormaný izliyor”. Arkadaþlar karavanlarýmýzý göl kenarýna çekmenin vakti geldi sanýrým.

Aslý Kafkas Iþýldar  30/11/2007

Naftalin kokan masa örtüsüydü çocukluðum,

Alacakaranlýkta sokaktan bir akþam yemeði öncesi ve bir oyun sonrasý çaðýrýlan ,

Seksenaltý yýlýnda challenger uzay mekiðine döktüðüm göz yaþlarý,

Babaannemin gözlerimin önünde vefatý,

Akþamlarý içilen çay ve sobada közlenen kestane, yalan rüzgarýný izleme telaþý,

Terli, pis ve hatta toz toprak kokan þortum ve babamýn sigara paketiydi…

KIZLARI DA ALIN ASKERE